Wyspy Owcze to kierunek raczej rzadko wybierany na urlop. Plan na taką wyprawę urodził mi się w głowie już w 2023 r., gdy usłyszałem informacje o powracających po meczu sportowcach, którzy utknęli na lotnisku z powodu złej pogody na ok. 5 godz. Bardzo mnie to zaintrygowało, a głośno wypowiedziany kierunek przyszłego urlopu Kasia od razu zaaprobowała.
Zaplanowaliśmy nasz wyjazd na tzw. majówkę, a same przygotowania zajęły nam sporo czasu. Kasia zajęła się logistyką i wyszukaniem ciekawych miejsc, a ja zgromadzeniem niezbędnych rzeczy, takich jak płaszcze typu ponczo. Szukałem też relacji z przydatnymi informacjami, jak np. wyposażenie na deszcz i wiatr, dodatkowy prowiant czy też auto na miejscu.
Dnia 1 maja 2024 r. wyruszyliśmy ku przygodzie, mając międzylądowanie w Kopenhadze. Już o godzinie 12:30 znaleźliśmy się na lotnisku Vágar, na bardzo krótkim pasie startowym, zlokalizowanym niedaleko miejscowości Sørvágur.
![](https://mmontheway.com/wp-content/uploads/2024/06/IMG_6151w-683x1024.jpg)
![](https://mmontheway.com/wp-content/uploads/2024/06/DSC7441w-1024x576.jpg)
Po wypożyczeniu pojazdu ruszyliśmy do naszego hotelu Gjaargardur Guesthouse Gjogv, który znajdował się na drugim końcu Wysp Owczych, w miejscowości Gjógv. Miasteczko z niewielką liczbą domów urzekło nas pięknymi widokami i wyjątkową trasą pod klifem (ok. 370 m n.p.m.), który dwa dni później zdobyliśmy. Pierwsze zakupy zrobiliśmy w miejscowości Elõi, gdzie miła pani w sklepie pomogła nam w ich pakowaniu.
Pogodę mieliśmy słoneczną, co nas ucieszyło, bo przygotowani byliśmy na deszcz, zimno i wiatr. Podróżując autem, trzeba zwracać uwagę na owce, które są wszędzie, oraz przejazdy poprzeczne metalowe – blokady na zwierzęta, które zapobiegały przemieszczaniu się ich między różnymi odcinkami dróg. Ograniczenie prędkości poza miastem wynosiło 80 km/h, natomiast w mieście 50-60 km/h. Uważam, że drogi są dobrej jakości, a ich długość to około 600 km.
Było dość wcześnie, więc wybraliśmy się w kierunku innej miejscowość, podziwiając przy tym widoki. W jednym z miasteczek – Saltangará – odkryliśmy lokalną restaurację – Café Cibo, w której zjedliśmy lokalne przysmaki. Było to coś w rodzaju duńskich kanapek na każdą porę dnia. Jedna z kanapek była z łososiem. Były naprawdę przepyszne.
Drugiego dnia mieliśmy nieco gorszą pogodę, ale w niczym nam to nie przeszkadzało. Byliśmy przygotowani na śnieg z deszczem, więc mgła i parę kropli z nieba nie są dla nas powodem do zmiany planów.
Tak, już o poranku ruszyliśmy w kierunku najstarszych domów i ruin Katedry św. Magnusa. Skręt z głównej drogi do miejscowości Kirkjubøur był mało widoczny. Dlatego zamiast do miasteczka trafiliśmy przez 15 km tunel pod Oceanem Atlantyckim na wyspę Sandoy. Zawsze w naszych wyjazdach coś korygujemy na miejscu i tym razem stwierdziliśmy, że nie warto było wracać. Wybraliśmy więc jako cel naszej wyprawy miasteczko Sandur. Był to strzał w dziesiątkę. Nie tylko zwiedziliśmy okoliczny kościół i centrum, ale także udaliśmy się na piaszczystą plażę. Tam, przy 14 st. Celsjusza, dzieci ze szkoły kąpały się, razem z nauczycielką. Był to bez wątpienia niesamowity widok. Nastrój udzielił się też i nam. Już po chwili chodziliśmy po brzegu, zanurzając gołe stopy w lodowatej wodzie.
W drodze powrotnej oczywiście odwiedziliśmy wioskę Kirkjubøur z najstarszymi domami i malowniczo położonymi ruinami Katedry św. Magnusa, nazywanej także Múrurin. W tym miejscu naprawdę mocno wiało i trzeba było założyć ciepłe kurtki i czapki.
Po godzinie byliśmy już w stolicy Thorshavn, gdzie w porcie znaleźliśmy dogodny parking. Centrum miasta nie jest duże, więc wszędzie, jak zwykle, poruszaliśmy się pieszo. Odwiedziny centrum informacyjnego i pobranie map z atrakcjami to dobra opcja na uaktualnienie wcześniej zdobytych informacji – podziękowania dla profesora i pasjonata geografii z Uniwersytetu Gdańskiego.
Na liście Kasi były dwa kościoły, Nordic Hus i muzeum lokalnych artystów z pięknym parkiem. Oczywiście spacer uliczkami do portu to już nasz stały punkt poznawania różnych miast.
W drodze powrotnej mieliśmy jeszcze trochę czasu do zapadnięcia zmroku. Słońce nie zachodziło, więc odwiedziliśmy małą miejscowość Saksum, ze skalnymi domami, gdzie dachy były porośnięte trawą. Zachwyciła nas zatoka z wysokimi górami po obu stronach, a cisza tam panująca koiła nasze dusze. Wieczorem zjedliśmy jeszcze wyśmienitą sałatkę ziemniaczaną w wykonaniu lokalnym i już planowaliśmy kolejny dzień.
Trzeciego dnia o poranku, od razu po śniadaniu, wyruszyliśmy zdobyć wierzchołek klifu. Po godzinie wspinaczki po zboczu góry się udało. Widok Oceanu Atlantyckiego między wzniesieniami zapierał dech w piersiach. W oddali widoczne były ośnieżone korony na kolejnych wyspach. Widok gór wyrastających z oceanu to niesamowity obraz. Tym razem wybraliśmy najdalej wysunięty punkt na wyspach, do którego można dostać się samochodem. Po godzinie, przejeżdżając przez kilka starszych i jednokierunkowych tuneli, dojechaliśmy do Viõareiõi. Spacer po klifie w dół do zatoki zajął ok. 10 min i mogliśmy podziwiać widoki.
W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w drugim co do wielkości mieście, czyli Klaksvik. Zwiedziliśmy jego centrum, ale nie znaleźliśmy żadnej czynnej restauracji. Pojechaliśmy więc dalej i z zakupami zrobionymi w sklepie Bonus zatrzymaliśmy się w porcie w małej miejscowości. Zjedliśmy tam pyszne sałatki rybne z lokalnym, świeżo wypieczonym chlebem żytnim i pomidorkami koktajlowymi. Na Wyspach Owczych często w mniejszych miasteczkach nie ma sklepów, nie mówiąc już o restauracjach. Z wyborem produktów też nie jest tak jak na stałym lądzie. Dlatego dobrze mieć przy sobie zawsze jakiś zapas, chociażby kanapek.
Na koniec dnia zawitaliśmy w miejscowości Tjømuvik, gdzie podziwialiśmy skały „Wiedźmy i Olbrzyma”. Na miejscu szybko zdjąłem buty i wszedłem do wody. Po całym dniu chodzenia, nogi zanurzone w zimnym Atlantyku to coś bardzo przyjemnego. 😉
Czwartego dnia opuściliśmy „pierwszą bazę noclegową” i wyruszyliśmy do parku, mając w planie przejść ok. 7 km. Spacer przez park w otoczeniu pięknego naturalnego krajobrazu to naprawdę coś bardzo relaksującego. Po przebyciu ok. 3 km wrzosowisk doszliśmy na górę klifu Trælanipa. Było dość wietrznie, ale pogoda była ładna. Po 20 min wdrapaliśmy się na szczyt. Było to coś niesamowitego, co wywołało w nas euforię. Oboje cieszyliśmy się jak dzieci ze zdobycia tego miejsca. Widoki rozpościerające się na Ocean Atlantycki, na oddalone inne wyspy, na położone u podnóża największe jezioro, a nad nim pas startowy lotniska to coś bardzo wyjątkowego.
Po drugiej stronie klifu, schodząc w stronę przeciwną do ścieżki, dotarliśmy w miejsce, gdzie można było podziwiać wodospad Bøsdalafossur. Wiele osób siedziało parę metrów od przepaści, oglądając, jak duże ilości wody z jeziora wpadają do oceanu.
Cała wycieczka zajęła nam ponad 3 godziny.
Kolejnym naszym ważnym na liście punktem było odwiedzenie wyspy Mykines, na którą można dostać się małym statkiem lub helikopterem. Po 45-minutowej podróży statkiem wzdłuż lądu wysiedliśmy na wyspie. Następnie udaliśmy się długimi schodami w górę do niewielkiej wioski. Tutaj, w małej szkole, w której już nikt się nie uczy, okazaliśmy bilety na wyprawę z przewodnikiem w „poszukiwaniu Maskonurów”. Maskonury, będące pod ścisłą ochroną od kilku lat, zwiększają swoją populację na wyspie. A jeszcze kilka lat temu groziło im wymarcie, m.in. z powodu bycia lokalnym przysmakiem.
Przewodniczka, której babcia mieszkała na wyspie, opowiedziała nam o historii osadnictwa, trudach życia, a także o mężczyznach, którzy zmarli na tej wyspie, szukając pożywienia czy też chroniąc owce.
Ścieżka na klif nie była łatwa, a nawet była dość stroma. Na samej górze spotkały nas niesamowite widoki i wysłuchaliśmy kolejnych opowieści. Mgła zepsuła trochę plan na piękne zdjęcia, ale ptaki i tak nie przejmowały się mgłą czy ludźmi spoglądającymi w dół przepaści. Wiele gatunków ptaków było prawie na wyciągnięcie ręki, w tym maskonury czy ostrygojady.
Po powrocie promem do portu w Sørvágur pojechaliśmy na koniec wyspy. Tym razem trafiliśmy do miasteczka Gásadalur, gdzie mogliśmy podziwiać jeden z najpiękniejszych wodospadów Múlafossur.
W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w wiosce rybackiej Bøur, spotykając grupę hobbystycznych fotografów z Anglii. Kasia oczywiście też wykonała kilka ciekawych zdjęć.
![](https://mmontheway.com/wp-content/uploads/2024/06/IMG_6102w.jpg)
Szóstego dnia w końcu zapanowała pogoda rodem z Wysp Owczych. Było chłodno, temperatura wynosiła ok. 9 st. Celsjusza, a także pochmurno i deszczowo. O godz. 12 oddaliśmy auto, a o 14 wylecieliśmy w stronę Danii.
![](https://mmontheway.com/wp-content/uploads/2024/06/IMG_6140w-1024x576.jpg)
Dnia 6 maja 2024 r. wylądowaliśmy na lotnisku w Kopenhadze, wracając z Wysp Owczych. Jeszcze nigdy nie byłem w tym miejscu, więc postanowiliśmy dwa dni w nim zostać i zwiedzić choć trochę to wyjątkowe miasto. Czemu dwa dni? A dlatego, że zaczynał się konkurs Eurowizji po drugiej stronie cieśniny Sund, a dokładniej w Malmö. Ceny noclegów w związku z tym poszybowały w górę.
Tak więc po wylądowaniu i szybkim transporcie koleją (tylko 3 przystanki) do centrum Kopenhagi, po złożeniu bagaży w hotelu, udaliśmy się na eksplorowanie miasta. Pierwszym punktem był Plac Ratuszowy, na którym pięknie kwitły niecodzienne odmiany tulipanów. Dzięki nim poczuliśmy się jak u siebie. Następnie poszliśmy w stronę kawiarni i kanału Nyhavn, aby odszukać miejsca, gdzie mieszkał i pracował Hans Christian Andersen. Następnie udaliśmy się w stronę portu oraz zamku Amalienborg – zimowej rezydencji monarchii. Później tego dnia było jeszcze odwiedzenie Kościoła Fryderyka, z największą kopułą w Skandynawii, wzorowaną na watykańskiej. Wieczór spędziliśmy na jedzeniu smørrebrød, rewelacyjnych duńskich kanapek.
Ostatni poranek obudził nas słoneczną pogodą. Po smacznym śniadaniu w młodzieżowym hotelu udaliśmy się w kierunku Zamku Rosenborg oraz wyspy. W dawnym pałacu królewskim znajdują się m.in. parlament i sąd.
Ostatnie chwile w Kopenhadze spędziliśmy na rejsie kanałami. Przewodniczka opowiadała o historycznych zabudowaniach, zlokalizowanych nad wodą. Z całego serca możemy polecić wycieczkę statkiem po kanałach jako uzupełnienie zwiedzania miasta z poziomu lądu, gdzie kiedyś toczyło się życie handlowe.
Każda podróż ma swój początek i koniec. Aż 7 dni spędzonych aktywnie w naszym wydaniu uważam za bardzo dobry czas w odkrywaniu świata i jego smaków.
Polecam serdecznie podróż na kilka dni na Wyspy Owcze, aby odkryć naturę, w wielu miejscach nienaruszoną przez ludzką działalność.
![](https://mmontheway.com/wp-content/uploads/2024/06/IMG_20240501_113752a-1024x682.jpg)